Onlangs heb ik het nieuwe Foo Fighters album Wasting Light aangeschaft (sommige albums dien je gewoon fysiek te bezitten); een heerlijk up tempo rockalbum met slechts een enkel rustpuntje. Wasting Light is eind vorig jaar volledig analoog in de garage van Dave Grohl opgenomen en later gemastered door Butch Vig, de producer van onder anderen Nirvana’s legendarische Nevermind. Wasting Light heeft niets van de moderne computereffecten en edits en probeert terug te gaan naar de echte basis van rock.
Dave Grohl heeft natuurlijk al vrijwel alles in de muziekwereld meegemaakt en hij lijkt vooral gekozen te hebben voor de grote live shows. Het album is namelijk een grote verzameling van echte stadion-rock. Waar op oudere albums de verses rustig waren en de chorus stevig, zijn hier de verses stevig, en de choruses een grote explosie van energie. Dit is ideaal voor concerten aangezien dit de perfecte manier is om het publiek op te zwepen. Wel zijn sommige nummers misschien té veel geschreven om live uitgevoerd te worden, aangezien er hele stukken in de nummers zitten die geen ander doel lijken te hebben dat het mogelijk maken van een solo.
De huidige single is zo'n uitermate aanstekelijke publieksopzweper. Het Beatlesque optreden die de band van dit nummer maakte bij David Letterman is hieronder te zien:
Aangezien ik volgende maand alleen op zondag op Pinkpop zal zijn, moet ik het optreden van de Foo Fighters missen. Met Wasting Light in de cd-speler heb ik echter altijd mijn eigen privé optreden van de FF in huis.
donderdag 19 mei 2011
Tornado Alley
Gisteren was het dan eindelijk zo ver; samen met twee chasecollega's heb ik in het Omniversum in Den Haag het eerste levenswerk van chaser/filmmaker Sean Casey mogen aanschouwen.
Zijn IMAX film Tornado Alley draait daar al ruim een maand en we hadden de film vorige maand ook al willen zien, maar door onvoorziene omstandigheden kwam dat er niet van. Gisteren dus wel, hier de trailer:
Sean heeft de afgelopen jaren veel opgetrokken met de wetenschappers van het Vortex2-team en ook de financiëring van zijn film was voor een groot deel afhankelijk van dit groots opgezette wetenschappelijke project. Dat heeft zijn weerslag op de uiteindelijke film gehad, want een aanzienlijk deel van de slechts drie kwartier durende film is besteed aan het Vortex2 gebeuren. Een goede zaak, maar als chaser zit je natuurlijk meer te wachten op adembenemend beeldmateriaal van supercells en alles wat die kunnen produceren. Gelukkig kwam ook dat wel aan bod, maar wat mij betreft waren de verhoudingen een beetje zoek en was niet duidelijk te zien dat Sean er 8 chaseseizoenen aan gewerkt heeft.
Desalniettemin is het 840 m² grote scherm van Omniversum bijzonder indrukwekkend voor natuurbeelden en aangezien binnenkort de film Lightning in première gaat, zullen we ook daar een bezoek aan brengen.
Aangezien we vroeg in Den Haag waren, zijn we eerst een uurtje in het Museon geweest, maar hier bleken we niet helemaal de leeftijdsdoelgroep. Beetje jammer...
Aansluitend aan de film hebben we heerlijk gegeten in het centrum van Den Haag. Niet bij de hautaine restaurants op Het Plein, maar lekker in een achterafstraatje bij Eetcafé De Kleine Prins. Een aanrader!
Zijn IMAX film Tornado Alley draait daar al ruim een maand en we hadden de film vorige maand ook al willen zien, maar door onvoorziene omstandigheden kwam dat er niet van. Gisteren dus wel, hier de trailer:
Sean heeft de afgelopen jaren veel opgetrokken met de wetenschappers van het Vortex2-team en ook de financiëring van zijn film was voor een groot deel afhankelijk van dit groots opgezette wetenschappelijke project. Dat heeft zijn weerslag op de uiteindelijke film gehad, want een aanzienlijk deel van de slechts drie kwartier durende film is besteed aan het Vortex2 gebeuren. Een goede zaak, maar als chaser zit je natuurlijk meer te wachten op adembenemend beeldmateriaal van supercells en alles wat die kunnen produceren. Gelukkig kwam ook dat wel aan bod, maar wat mij betreft waren de verhoudingen een beetje zoek en was niet duidelijk te zien dat Sean er 8 chaseseizoenen aan gewerkt heeft.
Desalniettemin is het 840 m² grote scherm van Omniversum bijzonder indrukwekkend voor natuurbeelden en aangezien binnenkort de film Lightning in première gaat, zullen we ook daar een bezoek aan brengen.
Aangezien we vroeg in Den Haag waren, zijn we eerst een uurtje in het Museon geweest, maar hier bleken we niet helemaal de leeftijdsdoelgroep. Beetje jammer...
Aansluitend aan de film hebben we heerlijk gegeten in het centrum van Den Haag. Niet bij de hautaine restaurants op Het Plein, maar lekker in een achterafstraatje bij Eetcafé De Kleine Prins. Een aanrader!
dinsdag 17 mei 2011
Ode aan de vlinderorchidee
De vlinderorchidee, officieel genaamd Phalaenopsis, telt zeker 50 bekende beschreven soorten en komt voor in heel Zuidoost-Azië tot aan Noord-Australië.
"De naam komt van het Griekse "phalaina" wat "mot" betekent, en "opsis" wat "gelijkend" betekent. De benaming beschrijft de bloeiwijze van sommige soorten, die op een vliegende mot of vlinder lijkt.
De meeste soorten zijn epifyte schaduwplanten; een paar zijn lithofyt. Typerende plaatsten waar ze in het wild gevonden worden zijn onder het bladerdak van de hoogste bomen in het regenwoud en vochtige laaglandbossen, beschermd tegen direct zonlicht, maar onder dezelfde omstandigheden in seizoensgebonden droge of koele omgevingen. De soorten hebben zich individueel aangepast aan deze drie habitats.
De Phalaenopsis groeit monopodiaal. Een opwaarts groeiende wortelstok produceert vanuit zijn top één of twee dikke, vlezige, eliptische bladeren per jaar. De oudere bladeren vallen zo nu en dan af. De plant krijgt op deze manier vier tot vijf bladeren. In hele gunstige omstandigheden kunnen ze tot 10 bladeren krijgen. Ze hebben geen pseudobulben. De tros groeit uit de stam tussen de bladeren. Een enkele bloem bloeit meerdere weken in haar volle glorie. Als de plant in huis gehouden wordt, bloeien de bloemstengels gemiddeld 2 tot 3 maanden."
Wij bezitten sinds 2009 twee exemplaren en deze bloeien als nooit te voren:
"De naam komt van het Griekse "phalaina" wat "mot" betekent, en "opsis" wat "gelijkend" betekent. De benaming beschrijft de bloeiwijze van sommige soorten, die op een vliegende mot of vlinder lijkt.
De meeste soorten zijn epifyte schaduwplanten; een paar zijn lithofyt. Typerende plaatsten waar ze in het wild gevonden worden zijn onder het bladerdak van de hoogste bomen in het regenwoud en vochtige laaglandbossen, beschermd tegen direct zonlicht, maar onder dezelfde omstandigheden in seizoensgebonden droge of koele omgevingen. De soorten hebben zich individueel aangepast aan deze drie habitats.
De Phalaenopsis groeit monopodiaal. Een opwaarts groeiende wortelstok produceert vanuit zijn top één of twee dikke, vlezige, eliptische bladeren per jaar. De oudere bladeren vallen zo nu en dan af. De plant krijgt op deze manier vier tot vijf bladeren. In hele gunstige omstandigheden kunnen ze tot 10 bladeren krijgen. Ze hebben geen pseudobulben. De tros groeit uit de stam tussen de bladeren. Een enkele bloem bloeit meerdere weken in haar volle glorie. Als de plant in huis gehouden wordt, bloeien de bloemstengels gemiddeld 2 tot 3 maanden."
Wij bezitten sinds 2009 twee exemplaren en deze bloeien als nooit te voren:
Máximapark
DNU bericht:
"De dag voor haar veertigste verjaardag heeft prinses Máxima er een park bij. Het Leidsche Rijn Park werd maandagmorgen door wethouder Harrie Bosch en Johan de Boer van de vrienden van het park omgedoopt. De prinses is vereerd met de geste.
In Utrecht hebben veel van de belangrijke parken de naam van vrouwelijke leden van het koninklijk huis zoals het Wilhelminapark, het Julianapark en het Beatrixpark. In Leidsche Rijn ligt al het Amaliapark dat ooit Groot Archeologiepark was. Verschil met deze parken is dat ze genoemd zijn naar het (voormalig) staatshoofd of de troonopvolger.
Voor het Máximapark is de nieuwe naam de vijfde. Ooit begon het enorme parkgebied tussen het Vleuten-De Meernse en Utrechtse deel van Leidsche Rijn als Centraal Park. Later werd dat Rijnsche Park en na politieke discussie werd Rijnse Park geopperd. De verandering van Leidsche Rijn Park tot Máximapark is volgens parkvriend Johan de Boer de laatste naamsverandering.
Deze maand staat het park flink in de belangstelling. Woensdag opent Landschapsbeheer Vleuten-De Meern hun nieuwe onderkomen in de Buitenhof, op 22 mei zijn er evenementen op Castellumpark Hoge Woerd waar de Historische Vereniging Vleuten-De Meern Haarzuilens een voorlopig museum opent met de Romeinse en middeleeuwse geschiedenis van het gebied en waar Natuur- en Milieu Communicatie tuinen in gebruik neemt.
Zaterdag 28 mei wordt aan de Vikingrijk parkrestaurant Anafora en een speeltuin geopend en op 29 mei is er de Dag van het Park."
Verder kan gemeld worden dat een monumentale perronkap van Utrecht CS een bestemming krijgt in Leidsche Rijn, op het dak van de landtunnel van de A2. Binnekort verhuist ook de Jeremiebrug naar het Leidsche Rijn Park.
vrijdag 13 mei 2011
Oudewater
Vandaag kwam ik tijdens mijn mountainbiketocht onder andere door het stadje Oudewater. Ik was er nooit eerder geweest en de eerste kennismaking beviel goed. Een fraai, compact middeleeuws stadshart met veel horeca (terrasjes). "Holland in het klein" zoals inwoner Johan Derksen het pakkend beschrijft in de meest recente uitgave van het ANWB lijfblad.
"Oudewater was in de zestiende en zeventiende eeuw een belangrijke producent van touw. De omgeving produceerde daartoe de grondstof hennep. De inwoners van het stadje heten tot op vandaag Geelbuiken, omdat de touwslagers gelige gedroogde hennepvezels om hun buik wikkelden. Oudewater heeft nog steeds een touwfabriek en een touwmuseum. De touwfabriek, G. van der Lee, is zelfs het oudste nog bestaande familiebedrijf van Nederland. Het stamt uit 1545.
Van 1855 tot 1936 had Oudewater een treinstation, station Oudewater in Papekop."
"Paap is een spotnaam voor Katholieken. Van oorsprong bestond het grondgebied van Papekop grotendeels uit moeras, in eigendom van de bisschop van Utrecht. Deze gaf stukken grond uit om te ontginnen: de zogenaamde cope-ontginning. Voor het gebied van 'Pape-cope' bepaalde hij dat de opbrengst van deze ontginning gebruikt werd om te voorzien in het levensonderhoud van de pastoor, de paap, van Waarder. De voormalige ambachtsheerlijkheid, later de gemeente, Papekop lag in het uiterste westen van de provincie Utrecht.
Als zelfstandige gemeente behoorde Papekop tot 1820 tot de provincie Utrecht, daarna tot de provincie Zuid-Holland. De gemeente Papekop werd in 1964 opgeheven en bij de Zuid-Hollandse gemeente Driebruggen gevoegd. Bij een gemeentelijke herindeling in 1989 werd Papekop bij de gemeente Oudewater gevoegd, waardoor de plaats nu weer deel uitmaakt van de provincie Utrecht."
De fietstocht verliep door De Meern, Montfoort, Oudewater, Woerden, Harmelen en weer naar Leidsche Rijn. Daar zijn natuurlijk nog weinig historische gebouwen te zien, al zijn sommige delen van de wijk in oude stijl gebouwd, zoals het prijswinnende winkelcentrum Vleuterweide:
Nog even een plaatje uit onze tuin op dit moment. Een letterlijk onderbelicht hoekje; de schaduw (hier o.a. met hosta's en varens):
"Oudewater was in de zestiende en zeventiende eeuw een belangrijke producent van touw. De omgeving produceerde daartoe de grondstof hennep. De inwoners van het stadje heten tot op vandaag Geelbuiken, omdat de touwslagers gelige gedroogde hennepvezels om hun buik wikkelden. Oudewater heeft nog steeds een touwfabriek en een touwmuseum. De touwfabriek, G. van der Lee, is zelfs het oudste nog bestaande familiebedrijf van Nederland. Het stamt uit 1545.
Van 1855 tot 1936 had Oudewater een treinstation, station Oudewater in Papekop."
"Paap is een spotnaam voor Katholieken. Van oorsprong bestond het grondgebied van Papekop grotendeels uit moeras, in eigendom van de bisschop van Utrecht. Deze gaf stukken grond uit om te ontginnen: de zogenaamde cope-ontginning. Voor het gebied van 'Pape-cope' bepaalde hij dat de opbrengst van deze ontginning gebruikt werd om te voorzien in het levensonderhoud van de pastoor, de paap, van Waarder. De voormalige ambachtsheerlijkheid, later de gemeente, Papekop lag in het uiterste westen van de provincie Utrecht.
Als zelfstandige gemeente behoorde Papekop tot 1820 tot de provincie Utrecht, daarna tot de provincie Zuid-Holland. De gemeente Papekop werd in 1964 opgeheven en bij de Zuid-Hollandse gemeente Driebruggen gevoegd. Bij een gemeentelijke herindeling in 1989 werd Papekop bij de gemeente Oudewater gevoegd, waardoor de plaats nu weer deel uitmaakt van de provincie Utrecht."
De fietstocht verliep door De Meern, Montfoort, Oudewater, Woerden, Harmelen en weer naar Leidsche Rijn. Daar zijn natuurlijk nog weinig historische gebouwen te zien, al zijn sommige delen van de wijk in oude stijl gebouwd, zoals het prijswinnende winkelcentrum Vleuterweide:
Nog even een plaatje uit onze tuin op dit moment. Een letterlijk onderbelicht hoekje; de schaduw (hier o.a. met hosta's en varens):
maandag 9 mei 2011
De kazakkendraaiers
En daar loop je dan op een frisse mei-ochtend door het centrum van Antwerpen. Word je ineens gevraagd of je 5 minuten tijd hebt voor een figurantenrol in een misdaadserie! Dan schuif je natuurlijk alle schaamte en twijfel op zij en volg je als een waar natuurtalent de aanwijzingen van de regisseur op. Dat het achteraf niet om een misdaadserie maar om een Vlaamse (=leukere) variant van de Bananasplitshow gaat, knaagt wel iets aan je ego natuurlijk. Maar het was zeker een leuke ervaring!
Het betrof trouwens een item uit het programma De kazakkendraaiers van de Vlaamse omroep Eén.
"De kazakkendraaiers is een humoristisch panelprogramma van en met Bart De Pauw. Daarin brengen elke week twee teams spelenderwijs een ode aan de retoriek. Het geheel wordt gepresenteerd door de sympathieke spring-in-‘t-veld Cath Luyten.
De gastspelers die de kapiteins Bart De Pauw en David Galle bijstaan zijn grappige BV’s, acteurs, stand-upcomedians en ander bekend of minder bekend komisch talent. Zo zullen onder meer Henk Rijckaert, Sven de Leijer, Bart Cannaerts, Adriaan Van den Hoof, Dries Heyneman, Tom Lenaerts en Philippe Geubels hun kans wagen in de arena van De kazakkendraaiers.
Tussen de studiorondes door zijn er filmpjes waarin ‘de kazakken’ ook in het echte leven bewijzen dat ze hun plan kunnen trekken in allerlei vreemde, moeilijke, spannende of absurde situaties. De opdrachten vergen van de spelers elke keer opnieuw een flinke portie improvisatietalent.
Het team dat op het einde van de avond het publiek van zijn kunnen overtuigd heeft, krijgt de bedenkelijke titel van ‘Beste Kazakkendraaier’."
En dat levert dan het volgende stukje onvergetelijke televisie op (vanaf 1:30 maak ik mijn opwachting):
A star is born! En ja, ik had de avond tevoren nogal zwaar getafeld ;)
Boekingbureaus kunnen zich via onderstaand contactformulier melden bij mijn agent en dan kunnen de onderhandelingen plaatsvinden.
Het betrof trouwens een item uit het programma De kazakkendraaiers van de Vlaamse omroep Eén.
"De kazakkendraaiers is een humoristisch panelprogramma van en met Bart De Pauw. Daarin brengen elke week twee teams spelenderwijs een ode aan de retoriek. Het geheel wordt gepresenteerd door de sympathieke spring-in-‘t-veld Cath Luyten.
De gastspelers die de kapiteins Bart De Pauw en David Galle bijstaan zijn grappige BV’s, acteurs, stand-upcomedians en ander bekend of minder bekend komisch talent. Zo zullen onder meer Henk Rijckaert, Sven de Leijer, Bart Cannaerts, Adriaan Van den Hoof, Dries Heyneman, Tom Lenaerts en Philippe Geubels hun kans wagen in de arena van De kazakkendraaiers.
Tussen de studiorondes door zijn er filmpjes waarin ‘de kazakken’ ook in het echte leven bewijzen dat ze hun plan kunnen trekken in allerlei vreemde, moeilijke, spannende of absurde situaties. De opdrachten vergen van de spelers elke keer opnieuw een flinke portie improvisatietalent.
Het team dat op het einde van de avond het publiek van zijn kunnen overtuigd heeft, krijgt de bedenkelijke titel van ‘Beste Kazakkendraaier’."
En dat levert dan het volgende stukje onvergetelijke televisie op (vanaf 1:30 maak ik mijn opwachting):
A star is born! En ja, ik had de avond tevoren nogal zwaar getafeld ;)
Boekingbureaus kunnen zich via onderstaand contactformulier melden bij mijn agent en dan kunnen de onderhandelingen plaatsvinden.
Kasteel de Haar
Als "buren" van dit prachtige kasteel hebben we een gratis parkjaarkaart voor dit seizoen ontvangen en daar hebben we gisteren onder hoogzomerse omstandigheden gebruik van gemaakt. Het kasteel heeft namelijk jarenlang in de steigers gestaan en is daar nu eindelijk van verlost. Om dat te vieren hebben de aangelegen woongemeenschappen een parkvrijkaart voor het gezin ontvangen.
"Kasteel de Haar (vroeger Het Huys te Haer, van Oergermaans *Haru, zandige heuvelrug) is een kasteel bij Haarzuilens, in de omgeving van Vleuten in de provincie Utrecht. Het is het grootste kasteel van Nederland. Het is vanaf 1892 op de ruïne van het oude kasteel herbouwd in neogotische stijl. Naast het kasteel ligt een kapel."
"Rondom het kasteel liggen het park en de tuinen. Deze zijn ontworpen door Hendrik Copijn in nauwe samenwerking met Pierre Cuypers. Omdat baron Etienne direct wilde kunnen genieten van een volgroeid park, liet hij circa 4 - 7 duizend volwassen bomen van elders aanvoeren en planten in het park in wording. De bomen werden op mallejannen naar De Haar vervoerd om herplant te worden. Rondom de hele exercitie bestaan legendes. Onder andere dat er in opdracht van de baron zelfs een pand in de binnenstad van Utrecht werd gekocht en afgebroken zodat zijn bomen 'de lastige bocht' makkelijker konden nemen.
Het park is aangelegd in Engelse landschapsstijl, met waterpartijen, boomgroepen, romantische paadjes, bruggetjes en doorkijkjes. De formele tuinen rondom het kasteel, de buxustuin met de berceau, de Romeinse tuin en Rozentuin zouden zijn geïnspireerd door de tuinen van Versailles. Versailles. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn, in tegenstelling tot het kasteel, de tuinen verwaarloosd geraakt omdat men de grond nodig had om groenten te verbouwen en het hout als brandstof gebruikte. Na de oorlog zijn de tuinen weer in oude luister hersteld. Momenteel werkt men aan de grootscheepse restauratie van park en tuinen, daarbij gaat men deels terug naar de oorspronkelijke ontwerpen van Copijn, deels aangepast aan de wensen van deze tijd, weinig arbeidsintensief en geschikt voor het houden van evenementen. Toen de baron en barones in 1891 de ruïne bezochten troffen zij in de directe omgeving van het kasteel een piepklein dorpje aan: het oude dorp Haarzuilens. Op de plaats van de huidige Romeinse tuin, ten zuiden van het kasteel, lag een brink met een dorpspomp en stonden diverse huizen, een herberg en boerderijen. Daarnaast lagen verspreid nog diverse boerderijen. De baron heeft met veel moeite alle eigenaars bereid gevonden om hun huis en grond te verkopen. Voor hen heeft hij een kilometer naar het oosten nieuwe woningen gebouwd. Zo verrees het nieuwe Haarzuilens, met drie horecavergunningen, een raadhuis, brink etc. waar de inwoners als pachters van de slotheer leefden. Momenteel (2004) zijn de landerijen deels eigendom van Natuurmonumenten.
De kleuren van de familie Van Zuylen zijn rood en wit. Het wapen bestaat uit drie rode zuilen op een wit veld. De diverse takken van deze familie hebben varianten op deze kleuren. Dit wapen leeft niet alleen voort in de kleuren van het kasteel, maar ook in vrijwel alle woningen van Haarzuilens, zelfs in de recente nieuwbouwwoningen."
Kasteel de Haar website.
Verder kan ik melden dat ik gisteravond mijn 10 seconds of fame heb gehad op de Vlaamse tv-zender Eén. Maar daarover later meer, met bewijsmateriaal...
"Kasteel de Haar (vroeger Het Huys te Haer, van Oergermaans *Haru, zandige heuvelrug) is een kasteel bij Haarzuilens, in de omgeving van Vleuten in de provincie Utrecht. Het is het grootste kasteel van Nederland. Het is vanaf 1892 op de ruïne van het oude kasteel herbouwd in neogotische stijl. Naast het kasteel ligt een kapel."
"Rondom het kasteel liggen het park en de tuinen. Deze zijn ontworpen door Hendrik Copijn in nauwe samenwerking met Pierre Cuypers. Omdat baron Etienne direct wilde kunnen genieten van een volgroeid park, liet hij circa 4 - 7 duizend volwassen bomen van elders aanvoeren en planten in het park in wording. De bomen werden op mallejannen naar De Haar vervoerd om herplant te worden. Rondom de hele exercitie bestaan legendes. Onder andere dat er in opdracht van de baron zelfs een pand in de binnenstad van Utrecht werd gekocht en afgebroken zodat zijn bomen 'de lastige bocht' makkelijker konden nemen.
Het park is aangelegd in Engelse landschapsstijl, met waterpartijen, boomgroepen, romantische paadjes, bruggetjes en doorkijkjes. De formele tuinen rondom het kasteel, de buxustuin met de berceau, de Romeinse tuin en Rozentuin zouden zijn geïnspireerd door de tuinen van Versailles. Versailles. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn, in tegenstelling tot het kasteel, de tuinen verwaarloosd geraakt omdat men de grond nodig had om groenten te verbouwen en het hout als brandstof gebruikte. Na de oorlog zijn de tuinen weer in oude luister hersteld. Momenteel werkt men aan de grootscheepse restauratie van park en tuinen, daarbij gaat men deels terug naar de oorspronkelijke ontwerpen van Copijn, deels aangepast aan de wensen van deze tijd, weinig arbeidsintensief en geschikt voor het houden van evenementen. Toen de baron en barones in 1891 de ruïne bezochten troffen zij in de directe omgeving van het kasteel een piepklein dorpje aan: het oude dorp Haarzuilens. Op de plaats van de huidige Romeinse tuin, ten zuiden van het kasteel, lag een brink met een dorpspomp en stonden diverse huizen, een herberg en boerderijen. Daarnaast lagen verspreid nog diverse boerderijen. De baron heeft met veel moeite alle eigenaars bereid gevonden om hun huis en grond te verkopen. Voor hen heeft hij een kilometer naar het oosten nieuwe woningen gebouwd. Zo verrees het nieuwe Haarzuilens, met drie horecavergunningen, een raadhuis, brink etc. waar de inwoners als pachters van de slotheer leefden. Momenteel (2004) zijn de landerijen deels eigendom van Natuurmonumenten.
De kleuren van de familie Van Zuylen zijn rood en wit. Het wapen bestaat uit drie rode zuilen op een wit veld. De diverse takken van deze familie hebben varianten op deze kleuren. Dit wapen leeft niet alleen voort in de kleuren van het kasteel, maar ook in vrijwel alle woningen van Haarzuilens, zelfs in de recente nieuwbouwwoningen."
Kasteel de Haar website.
Verder kan ik melden dat ik gisteravond mijn 10 seconds of fame heb gehad op de Vlaamse tv-zender Eén. Maar daarover later meer, met bewijsmateriaal...
zondag 8 mei 2011
Een week in Bruinisse
"Bruinisse (Zeeuws: Brunisse of kortweg Bru) is een dorp in het uiterste oosten van de Zeeuwse gemeente Schouwen-Duiveland. In januari 2010 had de kern 4075 inwoners."
Daar vertoefde ik dus de afgelopen week, tezamen met ouders, broer en schoonzus met de kids en oom en tante met de kinderen in een vakantiehuis op het Aquadelta park.
De gehele week verliep zonovergoten en droog, al koelde het wel merkbaar af en was de wind soms een spelbreker bij bepaalde activiteiten. Maar desalnietemin verliep het zeer geslaagd en hebben we o.a. Bruinisse, Renesse, Antwerpen en Vlissingen (bevrijdingsfestival) bezocht. Hieronder een kleine fotorelaas:
Daar vertoefde ik dus de afgelopen week, tezamen met ouders, broer en schoonzus met de kids en oom en tante met de kinderen in een vakantiehuis op het Aquadelta park.
De gehele week verliep zonovergoten en droog, al koelde het wel merkbaar af en was de wind soms een spelbreker bij bepaalde activiteiten. Maar desalnietemin verliep het zeer geslaagd en hebben we o.a. Bruinisse, Renesse, Antwerpen en Vlissingen (bevrijdingsfestival) bezocht. Hieronder een kleine fotorelaas:
Koninginnedag 2011
Het was weer gezellig druk in Utreg me stadsje!
Vanzelfsprekend werd de sfeer mede veroorzaakt door het prachtige voorjaarsweer.
Vanzelfsprekend werd de sfeer mede veroorzaakt door het prachtige voorjaarsweer.
Abonneren op:
Posts (Atom)